Μιλά συχνά του κάστρου Vouzeron, αλλά ο τομέας περιλαμβάνει πράγματι τα 2 élevés κάστρα κοντά ένα ανάχωμα: το παλαιό κάστρο ή μικρό κάστρο, και, ίδιος ο κοντινός αυτός, το νέο κάστρο ή μεγάλο κάστρο, που χτίζεται ανάμεσα στα 1887 και τα 1893. Αυτό το άρθρο μεταχειρίζεται πρώτιστα αυτού του κάστρου, που είναι η συνέχεια τροποποιήσεων των που γίνονται από έναν τραπεζίτη, το βαρώνο Eugène Roger, στην ανάπτυξη του διαλόγου Vouzeron.

Όλος αρχίζει στα 1850, πού η μαρκίζα μάζεψε, γίνεται κατά τη διάρκεια του 2$ου γάμου του με André Héléne βαρώνος Roger: η βαρώνη Roger. Αγνοούμε τότε από όποια προώθηση η βαρώνη Roger αναφέρθηκε το βλέμμα του στο χωριό μας, αλλά σε όλο Κράτος του πράγματος, στις 8 Ιανουαρίου 1850 (soit 2 ημέρες μετέπειτα το γάμο του!!!), κάνει την απόκτηση του τομέα Vouzeron σε marquis Châteaumorand, soit 2750 εκτάρια το των οποίων παλαιό κάστρο χτίζει να φύγει από τα 1846.

Το ίδιο έτος, στις 30 Ιουνίου 1850, βάζει στον κόσμο το γιο του Eugène Albert που, μετην, θα σημείωνε βαθειά την ιστορία και την ανάπτυξη του διαλόγου Vouzeron. Κύβοι τα έτη που ακολουθούν, προβαίνει επίσης σε συναλλαγές ενόψει της μεγέθυνσης των γών του για να φθάσει πιο των 3300 εκταρίων στην αρχή του XXème αιώνα. Τότε, μετο γιο του, θα βελτιώσει τη ζωή του διαλόγου, καταρχήν σε επίπεδο των επικοινωνιών όπως οι δρόμοι και ο δρόμος του σιδήρου!!! Αλλά επίσης πνευματικό και στο εκπαιδευτικό επίπεδο αυξάνοντας την εκκλησία του χωριού (να δουν το άρθρο στην εκκλησία του χωριού) και αναπτυσσόμενος τα σχολεία (η των οποίων δημιουργία ενός σχολείου των νέων κοριτσιών). Όλα αυτά συνοδεύονται της τροποποίησης στο οικονομικό επίπεδο: Δημιουργία και τροποποίηση των φαρμάτων, δημιουργία ενός πλινθοποιείου (να δει το άρθρο στο μύλο Chartier), ανάπτυξη ενός μύλου του σιταριού (το Bubelle), και ειδικά δημιουργία ενός κυνοστασίου και ενός σταύλου. Πράγματι ο βαρώνος Eugène Roger, γηράσκων, passionne για το κυνήγι και αυτό το στρίμωγμα sologne του επιτρέπει για να εκφράσει τον πάθο του. Στην ηλικία των 30 ετών (στα 1880), ο βαρώνος Roger γίνεται δήμαρχος του χωριού. Η ζωή του διαλόγου τότε θα συγκεντρώσει στις δραστηριότητες εξαρτώμενες στο κυνήγι και οι κάτοικοι του χωριού θα ζήσουν στο ρυθμό γιορτών των που γιορτάζονται από το βαρώνο Roger.

Είναι επομένως ίδιος ο φυσικά ότι η ιδέα ενός κάστρου επιβάλλεται στο βαρώνο Roger ώστε μια εξουσία να υποδεχθείτε όλο ιδιαίτερο του Παρισιού ώστε να οργανώσει μεγάλα κυνήγια. Τον Αύγουστο 1885, πρώτα πλάνα παρουσιάζονται από τον αρχιτέκτονα Gabriel Hippolyte Αλέξανδρος Destailleur. Αυτόν τον αρχιτέκτονα ήδη καλά είναι γνωστός στην κεντροθέτηση της οικογένειας: Πράγματι έχει χτίσει για το δούκα μάζεψε (ο ετεροθαλής αδερφός του βαρώνου Roger) το κάστρο Franconville ιερός Martin Tertre. Στα 1887, το οριστικό πλάνο καθιερώνεται και ο εργολάβος Desabres Bourges διαλέγεται. Οι εργασίες μπορούν να αρχίσουν και θα διαρκέσουν τα 6 έτη. Ο γιος Destailleur, Αλέξανδρος Walter, éditifie στα 1897 το σπίτι της φύλαξης με rond-point της εισόδου που σύρεται από paysagiste Henri Duchêne που θα ασχοληθεί επίσης των 50 εκταρίων του πάρκου…

Το κάστρο Vouzeron είναι ένα gothique κάστρο του ύφους με έναν επιστήμονα αναμιγνύει discret του ύφους αναγέννηση, αποτελούμενος των 3 διαφορετικών κύριων κτηρίων, των μεγεθών, élevés σε ένα υπέδαφος: Το κεντρικό κτήριο, που προηγείται ενός μέρους, κάνει τα 2000 τετραγωνικά μέτρα. τα 2 περίπτερα στην οπισθοδρόμηση εφοδιάζονται στις γωνίες με circulaires γύρους που δίνουν μια εντύπωση της μεσαιωνικής διακόσμησης. Είναι επίσης να διακρίνει το μέρος ή την πόρτα honneur που βρίσκεται στην αριστερά του κτηρίου και όχι το κέντρο.

Αυτό το κάστρο «του ονείρου» κατέχει δυσανάλογους χώρους, χτίζει στη δόξα του κυνηγιού, αλλά εύπορος καλά χωριστές λειτουργίες: Οι χώροι των υποδοχών, οι χώροι που διατηρούνται στις υπηρεσίες και τελικά εκείνοι που αφιερώνονται ζωή στη οικογενειακή. Έτσι rez-de-chaussée πιο προορίζεται με την παραλαβή, η πόρτα honneur ανοίγει σε μια αίθουσα που εξυπηρετεί αρκετά κύρια κομμάτια, που χτίζονται στη σειρά, εξυπηρέτησε αποκλειστικά της υποδοχής. Είναι καθένας στολισμένες των που αντιγράφονται καπνοδόχων των βασιλικών καπνοδόχων François 1$ος. Βρίσκει έτσι μια έκθεση, μια αίθουσα που τρώει, αίθουσα του μπιλιάρδου και καπνιστήριο. Βρίσκει επίσης αίθουσες και αποδυτήρια να υποδεχθούν τους κυνηγούς. Μια σκάλα στο που στολίζεται honneur ξύλο και των που χαράζονται κεφαλιών των λιονταριών, εξυπηρετεί τους δύο πρώτους ορόφους που ήταν οι αίθουσες των φίλων (το περίπτερο στη δύση εξ' ολοκλήρου που διατηρείται στα ιδιωτικά διαμερίσματα και το σπουδαστήριο). Μια ένας αίθουσα που έχει μιας ιδιαίτερης τουαλέτας και ενός κομματιού του νερού. Οι τελικά 22 αίθουσες των υπαλλήλων έχονται κάτω από τις στέγεις και επωφελούνται επίσης όλων ευκολιών. Βρίσκει επίσης κάτω από τις στέγεις μη άλλη αίθουσα του μπιλιάρδου (διατηρημένος στους υπαλλήλους) και ένα θεραπευτήριο. Ένα έξυπνο σύστημα του ascenceur, της καθόδου της κάλυψης και των ράβδων επέτρεψε στη διοχέτευση του ξύλου, των τροφίμων… Άλλες ιδιωτικές σκάλες ή υπηρεσίες, επέτρεψαν για να φθάσουν σε απελευθερώσεις καθώς προθαλάμους. Δεν θα ήταν να ξεχάσει ούτε το υπέδαφος εξ' ολοκλήρου που αφιερώνεται στην υπηρεσία και παρεχόμενος ενός δρόμου βαγονέτων των που εξυπηρετούν κρατούν να φάτε, μια μεγάλη η πιό μικρόη κουζίνα και για τους κυρίους του ξενοδοχείου, laverie, montes πιάτα, τις τουαλέτες των υπαλλήλων, ένα κελάρι του άνθρακα, των κελαριών του κρασιού…

Η κατασκευή του κάστρου τότε η συντήρηση αυτός συνοδεύεται μιας αλλαγής μέσα στην οικονομική ζωή του χωριού: Μεγέθυνση του μύλου Chartier από έναν νέο φούρνο για την πραγματοποίηση των τούβλων, τη υπόγεια δημιουργία της διοχέτευσης για τη διατροφή στο τρέχον νερό του κάστρου αλλά επίσης της τεχνητής λίμνης και των κομματιών του νερού, τη δημιουργία ενός ηλεκτρικού εργοστασίου που περιλαμβάνει τις 2 μηχανές του βρασίματος στον ατμό και τα 2 δυναμό των 110 Β (διατροφή του άνθρακα), τη δημιουργία ενός πλυντηρίου, την αποκατάσταση των φαρμάτων και την ανάπτυξη potagers να θρέψει τους φιλοξενουμένους καθώς επίσης τους υπαλλήλους, τις φυλάξεις και piqueurs.

Παρά μια μολυσματική ασθένεια (το scarlatine) που θα τον επιστρέψει κωφό και άλαλο, ο βαρώνος Roger έμεινε το bienfaiteur των κατοίκων Vouzeron αναπτυσσόμενος τη δραστηριότητα αλλά επίσης βοηθώντας άμεσα τον πιό φτωχότον. Δυστυχώς στις 25 Φεβρουαρίου 1906, Albert Eugène Βαρώνος Roger πεθαίνει, σε ένα τραπέζι στο κάστρο, ούτε καν μιας πνευμονικής ασθένειας (όπως αναγγελθε'ν από μερικούς) αλλά μιας χειρουργικής λειτουργίας. Πράγματι, είναι κατά τη διάρκεια της λειτουργίας μιας που ανιχνεύεται σκωληκοειδίτιδας, υπερβολικά αργά, ότι ένα péritonite πρέπει να ευχαριστήσει τη ζωή του βαρώνου Roger. Αυτό αναγγέλλει επίσης την πτώση fastes Vouzeron.

Καταρχήν με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος το κάστρο γίνεται ένα παράρτημα του νοσοκομείου Vierzon. Δεν θα ανακτήσει το ρόλο κάστρου του κυνηγιού και της υποδοχής του παρά του που φεύγει από το 1926 αλλά το 1932, έναντι στην κρίση και τους φόρους (ήδη!!!), ο τομέας του vouzeron: Έτσι η πώληση των ξύλων, fermes τότε επίπλων, ένας εξοπλισμός και μάλιστα τα πιατικά του κάστρου… (επαυτού επιδιώκω όλα που σημειώνονται πιθανά κομμάτια «VOUZERON», δεν διστάζει να m' γράψει: Επαφή Webmaster)

Τελικά το το ίδιο κάστρο πωλείται το Σεπτέμβριο το 1936 «στο σπίτι του Mettalurgiste». Του 1937 έως 1939, το συνδικάτο των μετάλλων μετασχηματίζει τον τομέα στην αποικία των διακοπών για τα παιδιά και τις οικογένειες «μεταλλουργοί». Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, το κάστρο ασχολείται από γερμανικούς αξιωματικούς που επωφελούνται μικροων των αναπαύσεων πριν το μέτωπο για να κυνηγήσουν μέσα στα ξύλα αλλά επίσης μέσα το κάστρο!!! (των επιδράσεων των σφαιρών είναι ακόμη ορατός μέσα στα δοκάρια που διακοσμούνται στο φύλλο του χρυσού).

Από το 1945, η απονομή στο Κράτος των δωματίων επέτρεψε για να υποδεχθεί νέο των οικογενειών αλλά επίσης πολλά παιδιά που επωφελούνται ενός σολάριουμ εγκεκριμένου από την κοινωνική ασφάλεια. Ένα σπίτι των αναπαύσεων, που κατευθύνεται πάντα από την ομοσπονδία των μετάλλων, δημιουργείται επίσης και λαμβάνει πιο 15.900 αναρρωτικού (οι φωτογραφίσεις που επεξηγούν αυτό το άρθρο είναι issues αυτής της εποχής). Αλλά το 1968, fréquentation μειώνει και δυσκολίες γίνονται να αισθανθούν στη διαχείριση του κέντρου. Το 1983, εργασίες διεξάγονται να μετασχηματίσουν το κάστρο κέντρο της κατάρτισης για τους ανάπηρους εργαζομένους «το κέντρο ο Louis Gatignon». Το 1985, το κέντρο είναι ανοικτό αλλά κύβοι η αναχώρηση των κανόνων σχετικά με την ασφάλεια δεν μπορεί να εφαρμοστεί: Το κάστρο χρονολογεί ήδη ενός αιώνα!!! Και ένας το 2003, το κέντρο εγκαταλείπει οριστικά το κάστρο να εγκατασταθεί côté μέσα σε νέα κτήρια και στους κανόνες: Έτσι η στέγαση καταλαμβάνει ένα νέο κτήριο που χτίζεται στο έδαφος potager του κάστρου που γειτνιάει το φάρμα του Triboulette…

Το κάστρο και ο τομέας του είναι στην πώληση, και το 2006 ένας Hollandais βιομήχανος αυτός αγοράζει για τα 3 εκατομμύρια των ευρώ. Πρέπει τότε εκεί αναλαμβάνει των πολλών και ακριβών εργασιών, τόσο μέσα στα κτήρια από μέσα στο πάρκο, εντελώς αημένος στην εγκατάλειψη από αρκετά έτη…

Δεν είναι πια παρά για να ελπίσει ότι αυτές απαραίτητες αποκαταστάσεις του κάστρου θα επιτρέψουν για να κρατήσουν αυτήν την μαρτυρία στη λειτουργία ενός μεγάλου τομέα του κυνηγιού Sologne στην όμορφη εποχή και ότι σύντομα μπορεί πάλι να τον επισκεφτεί.

Να συμπληρώσει αυτό το άρθρο, σας προσκαλώ να δείτε τις διαφορετικές φωτογραφίσεις που πραγματοποιούνται προς το 1900:

[Show as slideshow]

Εάν επιθυμείτε πιο πληροφορίες μπορείτε να σας προμηθεύσετε το βιβλίο στους βαρώνους Roger κατά τη διάρκεια της αναδημοσίευσης είστε διαθέσιμοι στην τοποθέτηση Πέτρας Braud (το http://pa-braud.ovh.org)